Baza wiedzy o foliach

Pakowanie próżniowe polega na usunięciu powietrza z wnętrza opakowania i szczelnym zgrzaniu folii, dzięki czemu produkt zostaje odcięty od dopływu powietrza z zewnątrz. Dobra maszyna usuwa 95–99% powietrza z opakowania, a przy ciśnieniu szczątkowym 10 mbar wewnątrz pozostaje odpowiednik zaledwie 0,21% tlenu względem atmosfery.

O bezpieczeństwie folii do kontaktu z żywnością decyduje jedno: migracja, czyli ilość substancji przenikających z folii do produktu. Folię uznaje się za bezpieczną, gdy ta migracja mieści się w limitach ustalonych prawem – limit migracji globalnej (OML) wynosi 10 mg/dm² lub 60 mg/kg żywności (rozp. UE nr 10/2011) – a sama folia spełnia rozporządzenie ramowe 1935/2004 i jest wyprodukowana zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną (GMP, rozp. 2023/2006).

Wybór między polipropylenem (PP) a polietylenem (PE) na worki na chleb zależy od rodzaju pieczywa. Do chleba chrupiącego – bagietek, pieczywa na zakwasie, rzemieślniczego – lepszy jest polipropylen z mikroperforacją, bo wypuszcza nadmiar pary wodnej i utrzymuje skórkę chrupiącą. Do pieczywa krojonego i tostowego, gdzie chodzi o miękkość, sprawdza się polietylen (LDPE), który zatrzymuje wilgoć w środku.

HDPE i LDPE to dwie odmiany tego samego tworzywa – polietylenu (PE). Różni je przede wszystkim budowa łańcucha polimeru: HDPE ma łańcuch liniowy, niemal bez rozgałęzień, dlatego jest twardszy i bardziej wytrzymały. LDPE ma łańcuch silnie rozgałęziony, przez co jest miększy i bardziej elastyczny. Z tej jednej różnicy wynika reszta – gęstość, odporność termiczna i to, do czego nadaje się dana folia.

Polietylen niskiej gęstości (LDPE) to elastyczne, lekkie tworzywo termoplastyczne o gęstości około 0,924 g/cm³, oznaczane kodem recyklingu 4. Wyróżnia go silnie rozgałęziony łańcuch polimeru, dzięki któremu folia z LDPE jest miękka, dobrze się gniecie i wraca do kształtu.